Subhoofdstuk 5.2
Een globale kijk op normen
Industriële veiligheid is een universele zorg, maar de regelgeving kan sterk variëren van de ene regio tot de andere. In dit hoofdstuk verkennen we de belangrijkste wereldwijde normen en wat ze betekenen voor het creëren van veiligere, meer conforme werkplekken.
Machines moeten overal ter wereld veilig zijn
Er is geen land dat zijn eigen regels voor arbeidsveiligheid en beroepsgezondheid niet heeft. Echter, deze regels kunnen aanzienlijk variëren. Om hiermee te helpen, volgt een ruwe overzicht van hoe standaardisatie wereldwijd is georganiseerd.
In sommige regio's - met name in Europa (dat wil zeggen, de EU-lidstaten en landen die erbij willen horen) - zijn de verantwoordelijkheden van machines fabrikanten en de bedrijven die ze bedienen duidelijk onderscheiden. Talrijke regelgeving en normen geven de specifieke verplichtingen van elke partij aan.
In andere regio's, zoals de VS, Brazilië, Zuid-Afrika en Australië, is er niet zo'n duidelijke scheiding van verantwoordelijkheden. In deze landen bepalen de regels voor arbeidsveiligheid en gezondheid in grote mate de richtlijnen voor het ontwerpen van veilige machines voor professioneel gebruik. In de VS spelen bijvoorbeeld de OSHA-regels, zoals uiteengezet in de Code of Federal Regulations (CFR 1910), een cruciale rol in het waarborgen van industriële veiligheid.
Een van de meest gestelde vragen door technici en verkooporganisaties is: “Kunnen we ons product op deze of gene plaats op de markt brengen? Of moeten we aanvullende regels en normen in acht nemen?” Het antwoord is zelden een eenvoudig “ja” of “nee” en vereist vaak zorgvuldige research. Om hiermee te helpen, biedt het volgende een globaal overzicht van hoe standaardisatie wereldwijd is georganiseerd.
Ondanks regionale verschillen in regelgevingskaders, delen alle geïndustrialiseerde landen een afhankelijkheid van internationale normen. De twee belangrijkste internationale instellingen zijn ISO (International Standards Organization) en IEC (International Electrotechnical Commission). Deze organisaties werken nauw samen met honderden nationale standardisatie-instellingen en de drie Europese standardisatie-instituten: CEN (European Committee for Standardization), CENELEC (European Committee for Electrotechnical Standardization) en ETSI (European Telecommunications Standards Institute).
Regionale adoptie en handhaving van internationale normen
In welke mate internationale normen worden aangenomen als nationale normen varieert aanzienlijk tussen de verschillende regio's en landen.
In Europa moet bijvoorbeeld een Europese norm (EN) worden aanvaard door alle leden van de Europese normalisatieorganisaties. In tegenstelling hiermee kunnen de leden van ISO besluiten of zij een internationale norm aan hun lijst van nationale normen willen toevoegen. Dit verklaart bijvoorbeeld waarom sommige internationale industriële veiligheidsnormen Amerikaanse normen en Chinese normen zijn, terwijl andere dat niet zijn. Om de zaken verder te compliceren, worden internationale normen soms aangenomen met nationale amendementen en aanvullingen.
Een ander verschil ligt in de mate waarin normen bindend zijn. Terwijl technische normen normaal gesproken niet wettelijk bindend zijn in democratische landen, wordt een norm in sommige autoritaire landen, zoals China bijvoorbeeld, beschouwd als een wet of deel van een wet. Individuele democratische landen en regio's zoals de EU hebben echter ook de toepassing van veel technische normen verplicht gesteld. Bijvoorbeeld, de meeste industriële veiligheidsnormen worden gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie en dragen vervolgens wat wordt genoemd de “veronderstelling van conformiteit”. Dat wil zeggen, als fabrikanten hun producten in overeenstemming met dergelijke gepubliceerde geharmoniseerde normen maken, worden die producten geacht te voldoen aan de EU-regels.
